|
Koninklijke Gentse Zwemvereniging
|
|
|
|
|
Home > Nieuws
|
|
-->
|
|
| menu |
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
 |
|
|
|
|
EENDJES VICE-KAMPIOEN
gepost op 01/06/09
|
De eendjes van de Gentse zijn zondag vice-Belgisch kampioen geworden. In de finale verloren ze, na verlengingen, met 12-14 van Kindervreugd. Het werd een schitterdend waterpolofeest !
Het traditionele verslag vanop de supportersbanken:
De Gentse eendjes zijn zondag tweede geworden in de eindronde van het Belgische Kampioenschap. Nadat Mechelen in de halve finale nog na verleningen was verslagen met 9-10, bleek het Antwerpse Kindervreugd in de finale een tikkeltje te sterk. Na alweer verlengingen moesten onze Gentse supereenden zich met 12-14 gewonnen geven. Toch klinkt er vanuit de spionkop alleen maar trots.
We hadden het allemaal niet durven hopen. Een derde of vierde plaats hadden we ook al een succes gevonden. Maar onze Gentse eendjes hebben ons zondag weer een onvergetelijke middag bezorgd. Geen goud, dit keer. Maar – om het met de woorden van enkele eendjes te zeggen – dat goud hadden we nog van vorig jaar. En zilver is ook heel mooi. Zeker als dat zilver een flinke gouden rand heeft, want wat onze Gentse eendjes in het water hebben laten zien, was waterpolo om duimen en vingers van af te likken. En laat ons niet vergeten dat het vijf seconden voor het verstrijken van de officiële speeltijd nog 10-9 stond, waardoor Gent twee jaar na elkaar Belgische kampioen zou zijn geworden. We konden het goud al proeven. Maar een afstandsschot van Kindervreugd heeft er anders over beslist. De bal vloog binnen en er kwamen verlengingen. Daarin moesten de Gentse eendjes zich uiteindelijk gewonnen geven. 12-14 werd het. Een nipte nederlaag en een kleine ontgoocheling. Maar die maakte heel snel plaats voor enorme fierheid.
Want wat een finale hebben we gezien. Spanning ten top, strijd tot de laatste seconde. Eendjes die vochten alsof de duivel hen op de hielen zat. Het team van Kindervreugd – sterk, groot, goed uitgebalanceerd – had onze Gentse eendjes tijdens de eerste wedstrijd van de middag nog weggeblazen. Toen bleken ze nog te sterk. Maar toen we de Antwerpse ploeg in de finale weer tegenkwamen, schrokken die Antwerpse eendjes zich een hoedje: de Gentse eendjes waren eenden geworden. Eenden die er alles aan deden om de finale te winnen.
We hebben het hier al vaker moeten zeggen, maar ook deze keer kunnen we niet anders: Speedy Lasse is een speler waar we alleen maar dankbaar om kunnen zijn. Ook zondag speelde hij weer de pannen van het dak. Aanvallen, verdedigen, gaten dicht zwemmen, goals maken, ballen afpakken in het middenveld. Hij leek wel overal tegelijk te zijn. En zelfs een niet zo sportieve bal tegen zijn hoofd kon hem niet van de wijs brengen. Speedy Lasse was niet te stoppen. Benjamins overal te lande: word maar al bang, want onze Speedy Lasse – sorry mama en papa van Lasse, maar hij is een beetje van ons allemaal - komt eraan.
Maar hij was niet alleen. Ook Machtige Maxx deed zijn naam weer alle eer aan. Maxx zwom zich de longen uit zijn lijf om na elke aanval op tijd terug te zijn in de verdediging. En hoewel hij een jaartje jonger was dan de meeste anderen in het water, liet hij zich niet opzij zetten. Hij vocht voor elke bal die in zijn buurt kwam. En hij pikte waar mogelijk ook nog zijn goaltje mee.
En dan hebben we nog niets gezegd over Leen en Dries: The Terminator Twins. Met groot en stijgend respect hebben wij – de fans – vanop de bank zitten kijken naar de ongelooflijke strijdlust van Dries. Patrick had hem een enorm zware taak meegegeven. Hij moest zo’n beetje een tweede Lasse zijn. En hij deed het nog ook. Wedstrijd na wedstrijd zwom hij zich te pletter. Je zag het gewoon hoe hij stilaan doodmoe werd. Maar van opgeven was geen sprake. In tegendeel, het leek wel alsof Dappere Dries elke wedstrijd beter begon te spelen. Respect, zouden de rappers zeggen.
En zijn zus, die bleek al net zo straf. Leeuwenhart Leen, hebben we hier al een keertje genoemd. En die bijnaam heeft ze weer meer dan verdiend. Nooit geeft ze de strijd op, altijd gaat ze ervoor. Vraag het maar eens aan die ene keeper die de bal even loste en hem meteen voor zijn neus naar binnen getikt zag worden.
Ik hoor het jullie al zeggen: je hebt nog niets over de keeper gezegd. Dat klopt. Maar Robin de Redder verdient dan ook zijn geheel eigen hoofdstuk in dit verslag. Niet alleen voor zijn spel tijdens de finale- waarin hij heel goed was - maar evenzeer voor de manier waarop hij in de halve finale tegen Mechelen speelde. Dat was veruit de beste wedstrijd die we Robin al hebben zien spelen. Niet alleen vanwege de prachtige reddingen, maar ook omdat hij ondertussen nog de ene goal na de andere naar binnen schoot. En dat tegen Mechelen, de ploeg waar we allemaal toch wel het meeste schrik van hadden. Dus Robin: super man. Knap gespeeld. Het schijnt dat ze er in Mechelen nog altijd over spreken. En wij in Gent ook.
We zullen ze dus missen volgend jaar, onze Gentse supereenden, die dankzij Patrick allemaal boven zichzelf zijn uitgestegen. Lasse, Dries, Leen, Bram, Robin. Allemaal moeten ze volgend jaar naar de Benjamins. De Benjamins van Kortrijk, Brugge, Antwerpen, Mechelen en andere ploegen weten dus wat hen te wachten staat. Ze zullen volgend jaar met de bibber in de benen naar Gent komen.
Maar Gentse supporters van de eendjes, vreest niet. De wissel van de wacht staat klaar. Over Machtige Maxx hebben we het al gehad. Maar er zijn er nog. Ook Tuur is er klaar voor. Altijd lachend, altijd vrolijk. Maar eens in het water straalt hij de jongste wedstrijden steeds meer zelfvertrouwen uit. Het is zoals met Jaan. Nu nog vooral invaller, maar stilaan klaar om een basisrol op te nemen. Hun passes worden beter, ze nemen de bal steeds beter aan, hun schoten zijn steeds beter gericht en ze zwemmen steeds sneller. Ze zijn klaar voor de grote sprong voorwaarts en dat zullen ze volgend jaar zeker en vast laten zien.
Truwe is dat ook, en dat schrijf ik hier vervuld van vaderlijke trots. Want – ik moet het toegeven – ik heb genoten van die twee goals die hij kon maken tegen Antwerpen. 13-5 werd het in die match. Met een stuk of tien goals van Lasse. Hoeveel exact weten we niet, want we konden niet snel genoeg tellen om dat bij te houden. Maar dus ook met twee goals van Truwe. Ik zeg het nog maar eens, uit pure fierheid. En dan zwijg ik nog over die knappe goal die hij in de laatste seconden van de finale tegen Kindervreugd kon scoren. Hebben jullie ook die stralende glimlach na elke goal gezien?
Voila, het seizoen zit erop. Een heel jaar lang heb ik hier verslagen geschreven over de wedstrijden van de Gentse eendjes. En zoals ik vanin het begin heb beloofd, ben ik altijd positief gebleven. Altijd een fan ook. Maar moeilijk hebben die eendjes van ons het mij niet gemaakt. Want met eendjes zoals die van Gent kan je alleen maar positief zijn, en blij, en gelukkig, en ongelooflijk trots.
Dus, eendjes: bedankt voor een fantastisch seizoen. Bedankt Patrick, voor de zachte hand waarmee je onze eendjes hebt gekneed. Bedankt Lasse, voor de goals, voor de pijlsnelle aanvallen en voor het harde werk in de verdediging. Bedankt Robin, voor de steeds mooiere reddingen en de afstandsschoten. Bedankt Dries, voor de ongelooflijke strijdlust. Bedankt Leen, voor al dat knokken voor de goal. Bedankt Bram, om altijd honderd procent klaar te staan als Robin rust nodig had. Bedankt Truwe, voor de stralende glimlach na de mooie goals. Bedankt Maxx, om al die belangrijke goals binnen te knokken. Bedankt Jaan, om de sfeer erin te houden aan de zijkant en voor de mooie lange passes waar je steeds beter in wordt. Bedankt Tuur, voor de vrolijkheid en voor het groeiende zelfvertrouwen, waar we met zoveel plezier naar hebben gekeken. En bedankt Lore, omdat we nu al weten dat jij volgend jaar ook een Gentse supereend zal zijn.
Tot volgend seizoen. |
|
|
|
| © 2000-2009 - De officiële website van KGZV |
|